145 گيسوى حور و گوى زنخدانش بين بهم دستارچه كژاوه و ماه مدوّرش
ماند كژاوه حاملۀ خوشخرام را اندر شكم دو بچه بمانده محصّرش
يا بى‌قلم دو نون مربع نگاشته اندر ميان چو تا دو نقطه كرده مضمرش
و آن ساربان ز برق سراب ابر كرده چشم وز آفتاب چهره چو ميغ مكدّرش
چون صد هزار لاف الف افتاده يك بيك از دور دست و پاى نجيبان رهبرش
وادى چو دشت محشر و بُختى روان چنانك كوه گران كه سَيْر بود روز محشرش
بل كانچنان شده ز ضعيفى كه بگذرد در چشم سوزنى بمثَل جسم لاغرش
چون صوفيانش باركشى بيش و قوتْ كم هم رقص و هم سماع همه شب ميسّرش
هر كز جلاجل و جرس آواز مى‌شنود در وهْم نفخِ صور همى شد مصوّرش
صحن زمين ز كوكبۀ هودج آنچنانك گفتى كه صد هزار فلك شد مشهّرش
وان هودج خليفه متوّج به ماهِ زر چون شب كز آفتاب نهى تاج بر سرش
سالى ميان باديه ديدند فرغرى