210گفتند كه حضرت مهدى(عج)پس از ورود به چاه داخل سرداب ناپديد شده است.
براساس اين اعتقاد،زائران شيعه در داخل سرداب،از حوضى كه محل وضوى امام هادى و عسكرى عليه السلام بود،به عنوان تبرك خاك برمى‌داشتند كه كم كم اين مكان به بئر غيبت يا چاه غيبت معروف شد. 1در اين جا ضرورى است اشاره شود كه در هيچ يك از متن‌هاى معتبر شيعى به اين مكان با عنوان«چاه غيبت»يا«محل غيبت حضرت مهدى» اشاره نشده است و بسيارى از بزرگان شيعه نيز به انكار آن پرداخته‌اند.مرحوم محدث نورى،صاحب المستدرك،علت پيدايش«سرداب غيبت»را چنين شرح مى‌دهد:«عده‌اى از خادمان اين مكان براى كسب منافع مادى و دنيوى خود چنين خرافه‌اى را رواج داده، آن را چاه غيبت معرفى كرده‌اند و از آن محل خاكى براى تبرك در مقابل دريافت پول به زائران مى‌دادند.مرحوم شيخ العراقين،از علماى عالى قدر شيعه،براى جلوگيرى از اين اقدام ناصواب،چاه مذكور را پر كرده و درب آن را محكم بست.اما بعدها،خادمان دوباره آن را گشوده و تا به امروز با اين ترفند به گرفتن پول از زائران مى‌پردازند». 2
مرحوم شيخ عباس قمى گويد:«اين خرافه را علماى اهل سنت به شيعه نسبت مى‌دهند و مى‌گويند شيعه معتقد است مهدى آن ها در اين چاه غايب شده و در آن‌جا باقى است تا هرگاه خداوند بخواهد بيرون آيد و جهان را پر از عدل و داد كند». 3ياقوت حموى،از تاريخ نويسان اهل سنت،در بيان سامراء گويد:«وبها السرداب المعروف فى جامعها الذى زعم الشيعه ان مهديهم يخرج منه...». 4[ در سامراء سرداب معروفى،در مسجد آن شهر، وجود دارد كه شيعه مى‌پندارند مهدى آنان از اين سرداب ظهور خواهد كرد].چنان كه