507از مشهورترين اماكن در درۀ منا دومأزم است.فاصلۀ ميان آنها پنجاه ذراع است و موضع ميل سوم ميان مسجد الحرام و عرفات در نزد آن قرار دارد. ¹

ميان دومأزم منا بئر خالد بن عبد اللّه قسرى است كه آن را قسريّه گويند.قسريّه بركۀ بزرگى است در حرم كه از آن چاه آب گيرد.ازرقى گويد:سليمان بن عبد الملك بن مروان به خالد بن عبد اللّه قسرى كه والى او در مدينه بود نوشت كه براى من آبى بيرون آور كه زلال و شيرين باشد تا با آب زمزم همسرى كند.خالد بن عبد اللّه اين بركه را احداث كرد و آن را بركة القسرى ناميد.آن را بركة البردى و بئر ميمون هم گويند.بركه امروز در دامنۀ ثبير است.اين بركه همچنان ببود تا داود بن عبد اللّه بن عباس به هنگامى كه خلافت به بنى هاشم رسيده بود به مكه آمد.و آن بركه را ويران كرد و آب را به بركه‌اى كه بر در مسجد بود بازگردانيد. ²

فاكهى گويد كه اين بركه همچنان بر جاى بود تا آنگاه كه بشر،خادم منصور دوانيقى در سال 256 به مكه آمد و بر روى آن گنبدى ساخت.اين گنبد در پهلوى بيت الشراب است.

سنگهاى گرداگرد آن را بعدها مهدى در آنجا نصب كرد.

مزدلفه

نزد ميل هشتم مزدلفه است و آن همان مشعر الحرام است كه در قرآن كريم ذكر آن آمده است: «فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرٰامِ» آن را جمع نيز گويند به سبب اجتماع مردم در آنجا براى جمع بين نمازهاى مغرب و عشا در آنجا. ³

پيش از اسلام همه عشايرى كه از اطراف راهى حج مى‌شدند،در آنجا گرد مى‌آمدند.

فاصلۀ آن از منا يك ميل و نصف است و از عرفات چهار ميل و مسجد آن از مسجد منا دو ميل است.مزدلفه زمين پهناورى است ميان دو كوه و اطراف آن استخرهاى و سردابهاى آب است.همچنين مصلّى و سقايه و مناره و چند بركه.مزدلفه ميان مأزمين و محسّر است.چون از عرفات به قصد آن فرود آيى،تو در مزدلفه هستى تا به قرن الاحمر،پايين محسّر برسى.

آنجا محل بيتوته حاجيان و محل جمع نمازهاست.