461هر نماز مقررى عطر و ديگر بويهاى خوش معين كرد و هر سال به هنگام حج و نيز در ماه رجب مجمرها و بخورها مىفرستاد همراه با بندگان و خادمان.واليان ديگر بعد از او نيز اين رسم را مجرى داشتند.
يزيد بن معاويه و سپس حجاج هم بر كعبه كسوت ديبا پوشيدند.
درون كعبه از زمان عبد الله بن زبير به عطر خوشبو مىشد و عبد الله نخستين كسى بود كه كعبه را معطر ساخت.
معاويه نيز كعبه را خوشبو مىساخت و مجمر مىگذاشت و براى قنديلهاى مسجد از بيت المال وجه روغن معين كرد.او هر سال دو كسوت بر كعبه مىپوشيد؛يكى در روز ترويه از ديبا و يكى در روز عاشورا از كتان مصرى.
مأمون فرمان داد بر كعبه از ديباى سفيد جامه افكنند و سه بار اين كار تكرار شد.
بعضى از مردم بر كعبه نطع و تكههاى چرم و لباس مىپوشيدند.
عمر فرمان داد هر سال كسوت كعبه را بردارند و به ميان حاجيان تقسيم كنند.
اما كليدهاى كعبه بعد از اسلام به دست عثمان بن طلحۀ شيبى و نسل او بعد از او قرار گرفت.
مقام ابراهيم
از بارزترين مكانها در مسجد الحرام جايى است موسوم به مقام ابراهيم.در قرآن دو بار از آن ياد شده است،يكى در اين آيه «Bفِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً» (آل عمران:97)و يكى هم در اين آيه «وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى» (بقره:125).
ابن اسحاق گويد كه ابراهيم آهنگ درختى نمود كه بالاى زمزم بود بين چاه و صفه.
اسماعيل و مادرش را زير آن درخت نشاند و نيز روايت شده كه جاى پاى ابراهيم تا به امروز در آن مقام باقى است.
از ابن عباس روايت شده كه در مقام نامهاى پيدا شد.در آن نامه از موقع و مكان خانه سخن رفته بود.عبد الله بن حمزة السلولى گويد:ميان ركن و مقام قبر نود و نه پيامبر است كه به حج آمده بودند و در آنجا دفن شدهاند.