142سُبْحٰانَكَ لاٰ تُحَسُّ وَلاٰ تُجَسُّ وَلاٰ تُمَسُّ، وَلاٰ تُكٰادُ وَلاٰ تُمٰاطُ وَلاٰ منزّهى تو در نيابد ترا حواسّ و دستى بتو نرسد و لمس نمى‌شوى و نيرنگ‌برندارى و فرانگيرد تراچيزى تُنٰازَعُ، وَلاٰ تُجٰارىٰ وَلاٰ تُمٰارىٰ وَلاٰ تُخٰادَعُ وَلاٰ تُمٰاكَرُ، سُبْحٰانَكَ و كس با تو برنيايد و برابرى نكند و با تو به جدال برنخيزد و ترا فريب ندهد و با تو نيرنگ نبازد منزّهى تو سَبِيلُكَ جَدَدٌ، وَأَمْرُكَ رَشَدٌ، وَأَنْتَ حَيٌّ صَمَدٌ، سُبْحٰانَكَ قَوْلُكَ راه تو هموار و فرمان تو حقّ است و توئى زنده و بى‌نياز منزّهى تو گفتار تو حُكْمٌ، وَقَضٰاؤُكَ حَتْمٌ، وَإِرٰادَتُكَ عَزْمٌ، سُبْحٰانَكَ لاٰ رٰادَّ بحكمت و فرمان تو شدنى و مشيّت تو انجام‌شدنى است منزّهى تو رد نكند كسى لِمَشِيَّتِكَ، وَلاٰ مُبَدِّلَ لِكَلِمٰاتِكَ، سُبْحٰانَكَ قٰاهِرَ الْأَرْبٰابِ، بٰاهِرَ خواستۀ ترا و دگرگون نسازد سخنان ترا منزّهى تو بر پادشاهان پيروزى آشكار است نشانه‌هاى الْآيٰاتِ، فٰاطِرَ السَّمٰاوٰاتِ، بٰارِئَ النَّسَمٰاتِ، لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً الوهيّت تو و آفرينندۀ آسمانهائى پديد آرندۀ جاندارانى سپاس ترا سپاسى كه يَدُومُ بِدَوٰامِكَ، وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خٰالِداً بِنِعْمَتِكَ، وَلَكَ پايدار باشد با هستى تو و سپاس ترا سپاسى كه جاويد ماند با نعمت تو الْحَمْدُ حَمْداً يُوٰازِي صُنْعَكَ ، وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يَزِيدُ عَلىٰ سپاس ترا سپاسى كه برابر احسان تو باشد و سپاس ترا سپاسى كه افزونى كند بر رِضٰاكَ، وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً مَعَ حَمْدِ كُلّ‌ِ حٰامِدٍ، وَشُكْراً يَقْصُرُ رضاى تو سپاس ترا سپاسى كه همراه باشد با سپاس هر سپاسگزارى و سپاسى كه فرو ماند