134أَقِفُ فَلاٰ تَطْرُدْنِي . إِلٰهِي تَقَدَّسَ رِضٰاكَ أَنْ تَكُونَ لَهُ عِلَّةٌ مِنْكَ ، ايستاده‌ام پس طردم مكن خدايا مبرّا است خوشنودى تو از اينكه علت و سببى از جانب تو داشته باشد فَكَيْفَ يَكُونُ لَهُ عِلَّةٌ مِنِّي ، إِلٰهِي أَنْتَ الْغَنِيُّ بِذٰاتِكَ أَنْ يَصِلَ پس چگونه ممكن است من سبب آن گردم خدايا تو به ذات خود بى‌نيازى از اينكه إِلَيْكَ النَّفْعُ مِنْكَ ، فَكَيْفَ لاٰ تَكُونُ غَنِيّاً عَنِّي ، إِلٰهِي إِنَّ الْقَضٰآءَ سودى از جانب خودت به تو برسد پس چگونه از من بى‌نياز نباشى خدايا براستى قضا وَالْقَدَرَ يُمَنِّينِي ، وَإِنَّ الْهَوىٰ بِوَثٰائِقِ الشَّهْوَةِ أَسَرَنِي ، فَكُنْ أَنْتَ و قدر مرا آرزومند مى‌كنند و از آن سو هواى نفس مرا به بندهاى شهوت اسير كرده پس تو النَّصِيرَ لِي ، حَتّىٰ تَنْصُرَنِي وَتُبَصِّرَنِي ، وَأَغْنِنِي بِفَضْلِكَ حَتّىٰ ياور من باش تا پيروزم كنى و بينايم كنى و بوسيلۀ فضل خويش بى‌نيازم گردانى تا أَسْتَغْنِيَ بِكَ عَنْ طَلَبِي ، أَنْتَ الَّذِي أَشْرَقْتَ الْأَنْوٰارَ فِي قُلُوبِ بوسيلۀ تو از طلب كردن بى‌نياز شوم توئى كه تاباندى انوار (معرفت) را در دل أَوْلِيٰائِكَ حَتّىٰ عَرَفُوكَ وَوَحَّدُوكَ ، وَأَنْتَ الَّذِي أَزَلْتَ الْأَغْيٰارَ اوليائت تا اينكه تو را شناختند و يگانه‌ات دانستند و توئى كه اغيار و بيگانگان را عَنْ قُلُوبِ أَحِبّٰائِكَ حَتّىٰ لَمْ يُحِبُّوا سِوٰاكَ ، وَلَمْ يَلْجَأُوا إِلىٰ از دل دوستانت براندى تا اينكه كسى را جز تو دوست نداشته و به غير تو پناهنده و غَيْرِكَ ، أَنْتَ الْمُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أَوْحَشَتْهُمُ الْعَوٰالِمُ ، وَأَنْتَ الَّذِي ملتجى نشوند و توئى مونس ايشان در آنجا كه عوالم وجود آنها را به وحشت اندازد و توئى كه