118بَرٰاءَةٍ فَأَعْتَذِرُ ، وَلاٰ ذُو قُوَّةٍ فَأَنْتَصِرُ ، وَلاٰ ذُوحُجَّةٍ فَأَحْتَجُّ بِهٰا ، وَلاٰ تبرئه جويى دارم كه پوزش طلبم و نه نيرويى كه يارى جويم و نه حجت و برهانى كه بدان چنگ زنم و نه قٰائِلٌ لَمْ أَجْتَرِحْ ، وَلَمْ أَعْمَلْ سُوءًا ، وَمٰا عَسَى الْجُحُودُ مى‌توانم بگويم كه گناه نكرده‌ام و عمل بدى انجام نداده‌ام و كجا مى‌تواند انكار - فرضاً لَوْ جَحَدْتُ يٰامَوْلاٰيَ يَنْفَعُنِي، كَيْفَ وَأَنّىٰ ذٰلِكَ وَجَوٰارِحِي‌كُلُّهٰا كه انكار كنم اى مولاى من - سودم بخشد! چگونه؟ و كجا؟ با اينكه تمام اعضاى من شٰاهِدَةٌ عَلَيَّ بِمٰا قَدْ عَمِلْتُ، وَقَدْ عَلِمْتُ يَقِيناً غَيْرَ ذِي شَكٍّ أَنَّكَ گواهند بر من به آنچه انجام داده و به يقين مى‌دانم و هيچگونه شك و ترديدى ندارم كه تو از سٰائِلِي مِنْ عَظٰائِمِ الْأُمُورِ ، وَأَنَّكَ الْحَكَمُ الْعَدْلُ الَّذِي لاٰ تَجُورُ ، كارهاى بزرگ از من پرسش خواهى كرد و تويى آن داور عادلى كه ستم نكند وَعَدْلُكَ مُهْلِكِي ، وَمِنْ كُلّ‌ِ عَدْلِكَ مَهْرَبِي ، فَإِنْ تُعَذِّبْنِي يٰا إِلٰهِي و همان عدالتت مرا هلاك كند و از تمام عدالت تو مى‌گريزم اگر عذابم كنى خدايا فَبِذُ نُوبِي بَعْدَ حُجَّتِكَ عَلَيَّ ، وَإِنْ تَعْفُ عَنِّي فَبِحِلْمِكَ وَجُودِكَ بواسطۀ‌گناهان من‌است پس از آنكه حجت بر من‌دارى و اگر از من درگذرى پس به بردبارى و بخشندگى وَكَرَمِكَ . لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظّٰالِمِينَ ، لاٰ إِلٰهَ و بزرگوارى تو است معبودى جز تو نيست منزهى تو و من از ستمكارانم معبودى إِلّاٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِينَ ، لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ جز تو نيست منزهى تو و من از آمرزش خواهانم معبودى جز تو نيست