180

دعاى بعد از زيارت ائمّه عليهم السلام

اين دعا به خاطر مفاهيم بسيار ارزشمند و عالى آن، به دعاى عالية المضامين معروف است كه آن را سيد بن طاوس در مصباح الزاير بعد از زيارت جامعه مذكوره نقل فرموده و آن دعاى شريف اين است:

«اَللَّهُمَّ إِنِّي زُرْتُ هَذَا الْإِمٰامَ مُقِرّاً بِإِمٰامَتِهِ مُعْتَقِداً لِفَرْضِ «خدايا من‌زيارت كردم اين امام را در حالى كه اقرار به امامتش دارم و معتقدم كه اطاعتش بر من طَاعَتِهِ فَقَصَدْتُ مَشْهَدَهُ بِذُنُوبِي وَ عُيُوبِي وَ مُوبِقٰاتِ آثٰامِي وَ واجب است و با اين حال آهنگ زيارتگاهش را كردم و با گناهانى كه دارم و با عيوب و جرمهاى هلاكت بارم و كَثْرَةِ سَيِّئٰاتِي وَ خَطَايٰايَ وَ مٰا تَعْرِفُهُ مِنِّي مُسْتَجِيراً بِعَفْوِكَ بديهاى بسيار وخطاكارى‌هايم و آنچه تو خود مى‌دانى و پناه آورده‌ام به گذشت مُسْتَعِيذاً بِحِلْمِكَ رٰاجِياً رَحْمَتَكَ لاٰجِئاً إِلَى رُكْنِكَ عَائِذاً و به بردباريت و اميدوارم به رحمتت و ملتجى گشته‌ام به پايه و اساس مرحمتت و پناهنده‌ام بِرَأْفَتِكَ مُسْتَشْفِعاً بِوَلِيِّكَ وَ ابْنِ أَوْلِيَائِكَ وَ صَفِيِّكَ وَ ابْنِ به مهرت و شفيع گرفته‌ام ولى تو و فرزند اوليائت را و برگزيده‌ات و پسر