123فَأَطٰاعَكَ، يٰا قَرِيباً لاٰ يَبْعُدُ عَنِ الْمُغْتَرِّ بِهِ، وَيٰا جَوٰاداً لاٰ يَبْخَلُ و فرمانبريت كرده، اى نزديكى كه دور نگردى از آن كس كه بدو مغرور گشته و اى بخشنده‌اى كه بخل نورزد عَمَّنْ رَجٰا ثَوٰابَهُ، إِلٰهِي هَبْ لِي قَلْباً يُدْنِيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ، وَلِسٰاناً از آنكس كه اميد نيكيش دارد خدايا دلى به من بده كه اشتياقش به تو موجب نزديكيش به تو گردد و زبانى يُرْفَعُ إِلَيْكَ صِدْقُهُ، وَنَظَراً يُقَرِّبُهُ مِنْكَ حَقُّهُ، إِلٰهِي إِنَّ مَنْ تَعَرَّفَ كه صدق گفتارش بسوى تو بالا آيد و نظر حقيقت بينى كه همان حقيقتش او را به تو نزديك گرداند خدايا كسى‌كه بوسيلۀ تو بِكَ غَيْرُ مَجْهُولٍ، وَمَنْ لاٰذَ بِكَ غَيْرُ مَخْذُولٍ، وَمَنْ أَقْبَلْتَ عَلَيْهِ شناخته شد گمنام نيست و كسى‌كه به تو پناهنده شد خوار نيست و كسى كه تو بسويش رو كنى بندۀ غَيْرُ مَمْلُولٍ، إِلٰهِي إِنَّ مَنِ انْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنِيرٌ، وَإِنَّ مَنِ اعْتَصَمَ ديگرى نخواهد بود خدايا براستى هركس به تو راه جويد راهش روشن است و هر كه به تو پناه بِكَ لَمُسْتَجِيرٌ، وَقَدْ لُذْتُ بِكَ يٰا إِلٰهِي، فَلاٰ تُخَيِّبْ ظَنِّي‌مِنْ جويد پناه دارد و من اى خدا به تو پناه آورده‌ام پس گمانى را كه به رحمتت رَحْمَتِكَ وَلاٰ تَحْجُبْنِي عَنْ رَاْفَتِكَ، إِلٰهِي اقِمْنِي فِي‌أَهْلِ وِلاٰيَتِكَ دارم نوميد مكن و از مهر خويش منعم مكن خدايا جاى مرا در ميان دوستدارانت مُقٰامَ مَنْ رَجَا الزِّيٰادَةَ مِنْ مَحَبَّتِكَ، إِلٰهِي وَاَلْهِمْنِي وَلَهاً بِذِكْرِكَ جاى آن دسته از ايشان قرار ده كه اميد افزايش دوستيت را دارند خدايا در دلم انداز شيدايى و شيفتگى إِلىٰ ذِكْرِكَ، وَهِمَّتِي فِي رَوْحِ نَجٰاحِ أَسْمٰائِكَ وَمَحَلّ‌ِ قُدْسِكَ، ذكر خود را پياپى و همتم را در نشاط فيروز شدن اسمائت و محل قدست قرار ده