74ارزش هر كس، به قدر فهم و شعور و ادب و ميزانِ «معرفتِ» اوست.
نقش تربيتى زيارت
امامان، اولياى خدا، انسانهاى والا، شهيدان، و صدّيقان مثل آينهاند.
ائمّه، ملاك و معيارند، الگو واسوهاند.
ايستادن در برابر آيينههاى فضيلتنما، «رذيلت»ها را هم خودبهخود مىنماياند و قرار گرفتن در مقابل آيينههاى كمال، «نقص»ها را نشان مىدهد.
«زيارت»، نوعى حضور در برابر آينه است.
زيارت، خود را به «ميزان» عرضه كردن و خود را به «محك» زدن و خود را با «الگو» و «مدل» سنجيدن است.
وقتى ما در برابر يك معصوم و امام شهيد قرار مىگيريم، و در مزار پيشوايان دين، با شناخت و بصيرت حضور مىيابيم و مىدانيم كه اينان، كمال مجسّم و عينيّتِ فضيلت، و جلوهاى از نور خدا و چشمهاى از فيض ربّ، و تبلورى از ايمان و خلوص و عبوديّت و پاكىاند، عظمتِ آنان، ما را متوجّه نقايصمان مىكند، و پاكى آنان، ما را به آلودگىهايمان آشنا مىسازد،
معنويّت و روحانيّت آنان، ما را به ماديّت و دنياگراييمان واقف مىگرداند،
«طاعتِ» آنان، معصيت ما را روشن مىنمايد،