34
«من نظر الى الكعبة لم يزل يكتب له حسنة و يمحى عنه سيئة حتى يصرف ببصره ». 1
وقتى كعبه يادآور آن همه خلوص و عظمت و ايثار ابراهيم است و سمبل توحيد و خداپرستى است، نگاه به آن هم عبادت به حساب مىآيد. چرا كه اين نگاه هم سازنده و تربيت كننده است؛ تا نگاه كننده چه كسى باشد و در وراى نگاه، چه احساس و درك و برداشتى نهفته باشد!...
در حريم حَرَم دوست
در زيارت حج، زاير مهمان خداست.
اين زيارت، پاسخگويى و لبّيك به دعوتنامۀ عامّى است كه چند هزار سال پيش حضرت ابراهيم، به فرمان خداوند از همۀ كسانى كه مىتوانند و استطاعت شركت در اين كنگرۀ عظيم الهى - مردمى را دارند، نموده است.
زيارت حج، يك سفر خود سازى و تهذيب نفس و ارتقاى درجۀ معرفت و شناخت و عشق به حق و گرديدن به گِرد مركزيّت توحيد است.
در اين سرزمين بعثت و حريم قدسى خدا قبلۀ مسلمين و مطاف يكتاپرستان است، بىاجازه نمىتوان وارد شد و بى دعوت نمىتوان رفت. اجازه، همان دعوت عام الهى است و آمادگى براى ورود، همان «لبّيك» است. بدون احرام، از ميقات نمىتوان وارد اين سرزمين شد. در هر وقت از سال كه