25منبر به بلنداى آدمى يا اندكى فزونتر است و پنج وجب وسعت دارد. طول آن پنج گام و پلّههايش هشتتاست. درازاى مسجد 196 و پهناى آن 126 قدم است، 290 ستون تراشيده از سنگ دارد كه بدون طاق، به سقف مسجد پيوسته است.
در پى آتشسوزى گستردهاى كه رمضان سال 654 ه . (1256 م) مسجد را در كام كشيد و همه چيز را سوزاند، مستعصم، خليفۀ عبّاسى، به سال 655 ه . (1257 م) به بازسازى آن پرداخت، امّا به دليل يورش تاتاران و چيرگى ايشان بر بغداد، توفيق به پايان رساندن آن را نيافت.»
مسجد در عصر مملوكيان
شاهان مملوكى مصر نيز، چندى به نوسازى و ترميم مسجد نبوى همّت گماردند و از جمله، سقف مسجد و منبر را بازسازى كردند. اتاقكى كه در گرداگرد حجرۀ مطهر پيامبر صلى الله عليه و آله و خانۀ حضرت فاطمه عليها السلام بنا شد، از مهمترين اقداماتى بود كه در سال 668 ه . (1269 م) به دست ظاهر بيبرس به انجام رسيد.
به سال 678 ه . (1279 م) و در عصر ناصرالدين محمد بن قلاوون، براى نخستين بار بر بارگاه شريف نبوى، گنبدى بنا شد كه سمهودى آن را چنين توصيف مىكند: «پايۀ آن چهارگوش است و بالاى آن ششگوشى چوبى. گنبد بر فراز چند ستون برپاست و در آن ورقهاى سرب بهكار رفته است. پنجرهاى در آن فراهم آمده كه به سقف زيرين مسجد اشراف دارد.» در اين سال همچنين، در خارج از فضاى مسجد و در كنار بابالسلام، وضوخانهاى ساخته شد.
از نوسازيهاى اين دوران، بازسازى چهارمين منارهاى است كه در زمان