21اين توسعه است و به محرابى مىماند كه امام در آن مىايستد و نماز مىخواند. در اين عمليّات، درى با نام بابالنّبى نيز در مقابل مرقد منوّر حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله گشوده شد.
مسجد در عصر وليد بن عبدالملك اموى
توسعۀ مسجد در عصر وليد از سال 88 ه . (706 م) آغاز شد و تا سال 91 ه . (709م) ادامه يافت. در اين عمليات، نخست مسجد كاملاً ويران گرديد، سپس بازسازى آن آغاز شد؛ ديوارها، همانند بازسازى عصر عثمان، با سنگهاى نگارين و گچبرى بالا رفت، ستونها نيز با سنگهايى آميخته به آهن و سرب برپا شد، سقف را هم با چوب ساج پوشاندند.
براى نخستينبار، بخشهايى از مسجد با آب طلا و كاشى و سنگ مرمر زيباسازى شد. به جاى ديوار قبله، ديوارى ديگر فراز آمد و در همانجا اتاقكى با چوب ساج و سقفى آراسته ساخته شد. نيز براى پيشگيرى از آسيبهاى ناشى از بارش فراوان باران، مسجد را با دو سقف پوشاندند.
ديوار حجرۀ مطهر هم با استفاده از نوعى سنگ چخماق سياهِ تراشيده بازسازى شد و گرداگرد آن حصارى پنجپهلو با اضلاع نابرابر قرار گرفت.
در چهار گوشۀ مسجد، چهار مناره برپا شد كه يكى از آنها در عصر سليمان ابن عبدالملك ويران گرديد. از افزودههاى اين دوره، محرابى بود كه در پيشاپيش مسجد قرار داشت.
در پايان، عرض مسجد به 84 متر و طول آن به 100 متر رسيد و بدينسان، 2768 متر به مساحت مسجد افزوده شد.