93زينالعابدين، امام باقر، حضرت صادق: و ديگر اولياى خدا در بقيع نايل شود، و به ميقاتگاه پيامبر و ائمه و عاشقان حق مشرف شود، لباس احرام برتن كند، تلبيه گويد، و همچون پروانه برگِرد خانۀ يار طواف كند و... آيا اين همه نعمت، سپاس و تشكر لازم ندارد؟!
خواجه نصيرالدين طوسى مىگويد:
«بارى، شكر از شريفترين و برترين اعمال است، شكر تلافى نعمت است كه به قول و فعل و نيت محقق مىگردد، و براى اين عبادت اشرف و افضل، سه ركن و سه اصل وجود دارد:
1. شناخت نعمت دهنده و صفاتى كه شايستۀ حضرت اوست؛ شناخت نعمت به اين است كه به حقيقت بدانى همۀ نعمتها - چه نعمتهاى باطنى و چه ظاهرى - از جانب اوست و غير او مُنعم واقعى وجود ندارد و واسطهها و عللى كه ميان ما و او در رسانيدن نعمت به ما قرار دارند، همه و همه جلوهگاه ارادۀ او و مسخّر حكم او و سربه فرمان حضرت او هستند و هيچ استقلالى در اين زمينه و زمينههاى ديگر ندارند.
2. حال؛ و آن فروتنى و تواضع و سرور درونى در كنار نعمت است به اين كه «نعمت» هديه و عطايى است كه دلالت بر عنايت منعم به انسان دارد و نشانۀ اين فروتنى و تواضع نيز اين است كه به دنيا و آنچه در