94اوست، جز به امورى كه تو را به مقام قرب مىرساند، دلخوش نگردى.
3. عمل؛ و اين عمل بايد ازسه عضو صادر گردد: قلب، زبان و جوارح.
اما عمل قلب، به اين است كه تعظيم و تحميد و تمجيد منعم را پيوسته در نيت داشته باشى، و در افعال و صنايع و آثار لطفش به انديشه و تفكر برخيزى، تا از طريق اين انديشۀ صحيح به او برسى، و عزم و تصميمت به طور دائم بر اين باشد كه به تمام مردم از نعمتهايى كه در اختيارت قرار دادهاند، خير و احسان و نيكىنمايى و حتى از ذرهاى بخل و دريغ، دلت را پاك نگاه دارى.
اما عمل زبان، به اين است كه حمد و تسبيح و تهليل قلبى را اظهار نمايى و از خدا و نعمتهايش همه جا سخن بگويى، و از بيان كلمات شكر مانند «الحمدلله» غافلنمانى و با زبانت - كه نعمتى عظيم از نعمتهاى اوست - امر به معروف و نهى از منكر كنى و به هدايت مردم مشغول باشى.
و سرانجام عمل اعضا و جوارح، به اين است كه همۀ نعمتها را -چه ظاهرى و چه باطنى- در طاعت و عبادت و خدمت به كارگيرى و از اين كه نعمتهاى الهى را در معصيت و مخالفت با حق مصروف دارى، سخت بپرهيزى...».