83بنابراين، تعبير پرداخت زكات با بخشش كريمانۀ على(ع) در حال ركوع سازگار به نظر مىرسد. دربارۀ دلالت آيۀ شريفه نيز بايد گفت كه واژۀ «ولى» هرگاه در توصيف خداوند بلند مرتبه و پيامبر اكرم (ص) به كار رود در معناى سرپرست و صاحب اختيار ظهور دارد، و از آنجاكه (الَّذِينَ آمَنُوا) در اين آيه عطف به خدا و رسول او شده، تبعاً ظاهر در سرپرست و صاحباختيار است.
اين معنا با توجّه به حرف «إنّما» در صدر آيه كه دلالت بر اختصاص دارد بسيار نزديك به نظر مىرسد.
در پاسخ به شبهۀ سوم نيز بايد گفت، اين پندار كه آيه در مقام تشريع زكات در حال ركوع است پندارى سست و مخالف با سياق آيه و ظاهر الفاظ آن است.
به ديگر سخن، روشن است كه اين آيۀ شريفه عبارتى خبرى است كه به معرّفى ولى امر مردم مىپردازد و عبارتى انشايى نيست.
بنابراين نه در مقام تشريع زكات كه در مقام تعيين ولى و سرپرست است.
آنچه ديدگاه شيعه در اين باره را تأييد مىكند روايتى است كه در برخى منابع روايى اهل سنّت دربارۀ شأن نزول آيۀ ولايت به چشم مىخورد. در اين روايت آمده است كه وقتى رسول خدا(ص) آگاهى يافت كه على(ع) در ركوع نماز انگشترى خويش را به نيازمند بخشيده است دست به دعا