81باور شيعه اولى الأمر يا همان أئمۀ معصومين(عليهم السلام) بر خلاف خدا و پيامبر(ص) شارع به شمار نمىروند تا رجوع به آنان از نوع رجوع به خدا و پيامبر(ص) باشد. آنان مفسّر آيات قرآن و روشن كنندۀ سنت پيامبر (ص) هستند. از اين رو، رجوع آنان نيز به كتاب خدا و سنت پيامبر (ص) است؛ جز آنكهآنان در اين رجوع خود به شريعت داراى عصمت و از خطا و لغزش بركنار هستند.
ب - ( إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ ) 1 يعنى: «همانا تنها ولى شما خدا، رسول او و كسانى هستند كه ايمان آوردهاند و نماز را برپا مىدارند و زكات را در حالى كه به ركوع هستند مىپردازند».
روشن است كه در اين آيه ولى امر مسلمين،
خدا، پيامبر و گروه خاصّى از مؤمنان معرّفى شده است كه در حال ركوع بخشش مىكنند.
بنابر رواياتى كه در منابع روايى شيعه وارد شده و مىتوان آنها را متواتر دانست، مقصود از اين گروه خاص أئمۀ اهل بيت(عليهم السلام) و به ويژه على(ع) مىباشند. 2
از علماى اهل سنت نيز عدۀ زيادى نزول اين آيه را در شأن على بن ابىطالب(ع) دانستهاند. 3