65خداوند متعال با تشريع احكام و حدود زمينۀ
طهارت معنوى مردم را فراهم كرده است.
اما در آيۀ تطهير به سختى مىتوان چنين مفهومى را برداشت كرد. زيرا اگر مراد از آن نيز زمينهسازى براى طهارت معنوى اهل بيت با تشريع احكام و حدود باشد اين پرسش مطرح مىشود كه آيا براى آنان احكام و حدود ويژهاى تشريع شده است؟!
روشن است كه احدى ادّعاى تشريع احكام و حدود اختصاصى براى اهل بيت را نكرده است، و چنين ادّعايى به هيچ روى قابل قبول نيست.
تشريع احكام و حدود مشترك ميان همگان نيز نمىتواند متعلّق ارادۀ خداوند در آيۀ تطهير باشد، زيرا با حرف «إنّما» كه دالّ بر اختصاص است منافاتمىيابد.
بنابراين، روشن است كه منظور از ارادۀ خداوند در اين آيه گونهاى ارادۀ تكوينى است. يعنى ارادۀ حتمى و عملى خداوند بر اين تعلّق گرفته است كه هر گونه پليدى را از اهل بيت بزدايد؛ چنانچه مىفرمايد: إِنَّمٰا أَمْرُهُ إِذٰا أَرٰادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ؛ 1 يعنى: «كار خداوند جز اين نيست كه چون چيزى را اراده كند به او بفرمايد باش پس باشد».
از اينجا مىتوان دريافت كه ارادۀ خداوند در رابطه با اهل بيت(عليهم السلام) حتماً و عملاً تحقّق يافته است.