66مراد از «رجس» نيز در لغت به معناى پليدى، پلشتى و هر چيز ناپاك و مورد نفرت طبع آدمى است، كه با توجّه به «ال» جنس در ابتداى آن همۀ انواع پليدى و ناپاكى از مادى و معنوى را در برمىگيرد، و به روشنى مفهوم گناه و خطا را شامل مىشود.
گواه اين ادّعا آيات فراوانى است كه واژۀ «رجس» را در معناى گناه، خطا و به طور كلّى آلايش معنوى به كار بردهاند. مانند آيهاى كه مىفرمايد: فَمَنْ يُرِدِ اللّٰهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلاٰمِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمٰا يَصَّعَّدُ فِي السَّمٰاءِ كَذٰلِكَ
يَجْعَلُ اللّٰهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ 1يعنى: «هر كه خدا بخواهد تا او را راه نمايد سينهاش را براى اسلام مىگشايد، و هر كه بخواهد او را گمراه نمايد سينهاش را تنگ و گرفته مىگرداند آنچنان كه گويى به آسمان بالا مىرود؛ اينگونه خداوند رجس را بر كسانى قرار مىدهد كه ايمان نمىآورند».
شيعه با توجّه به اطلاق همين واژه، و كاربرد آن در آيات ديگر برآن است كه اهل بيت پيامبر (ص) به ارادۀ حتمى و تكوينى خداوند از همۀ گناهان و رذائل نفسانى پاك و پيراستهاند.
آنچه بىگمان اين برداشت استوار را تأييد مىكند ذيل آيۀ شريفه است كه با تأكيد خاصّى مىفرمايد:
وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً 2؛ و اين به روشنى همان عصمتى