60شده است. 1
گذشته از حكم نقل، اين يك حكم عقلى غير قابل ترديد است كه سفيران الهى بايد از هر گونه گناه و خطا مصون باشند تا دل به پيروى از آنان آرام گيرد و اطاعت از آنان نتايج زيانبارى نداشته باشد.
اگر پيامبر معصوم نباشد هر زمان ممكن است كه در قول يا فعل خود به راه خطا رفته و گناهكار باشد، و اين به معناى عدم ضمانت كافى براى اطاعت از او خواهد بود كه با هدف از بعثت انبياء منافات دارد. 2
نظر به اهمّيت اين موضوع است كه برخى عالمان برجستۀ شيعه و سنّى از ديرباز براى اثبات عصمت پيامبران قلم فرسودهاند و كتب و رسائلى نگاشتهاند.
از ميان عالمان شيعه مىتوان به سيد مرتضى (د.436ق) صاحب كتاب «تنزيه الأنبياء»، و از ميان عالمان اهل سنّت مىتوان به فخر رازى (د.606ق) صاحب
كتاب «عصمۀ الأنبياء» اشاره نمود. اين دو فرزانه در اين دو كتاب با تفصيل به شبهات منكرين پاسخ دادهاند و با استناد به دلايل عقلى و نقلى فراوان عصمت پيامبران الهى را اثبات نمودهاند.
2. عصمت ائمۀ اهل بيت(عليهم السلام)
يكى از باورهاى بنيادين شيعه كه به هيچ روى قابل