59شريفهاى است كه مىفرمايد: ( وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ لِيُطٰاعَ بِإِذْنِ اللّٰهِ ) 1؛ يعنى: «هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى آن كه به اذن خدا اطاعت شود».
روشن است كه اين قاعده اطلاق دارد، و همۀ پيامبران را دربرمىگيرد. و ترديدى نيست كه لزوم اطاعت مطلق از پيامبران الهى با عصمت آنان ملازمه و ارتباط مستقيم دارد. زيرا ممكن نيست
خداوند متعال كسى را كه ممكن است سهواً يا عمداً مرتكب معصيت و انحراف از مسير الهى شود براى اطاعت فرستاده باشد.
افزون بر اين آيۀ شريفه، آيات فراوانى وجود دارد كه مىتوانند براى اثبات عصمت پيامبران مورد استناد قرار گيرند.
به نظر مىرسد كسانى كه با استناد به ظاهر برخى آيات در عصمت پيامبران الهى ترديد كردهاند از اين آيات كه به روشنى عصمت آنان را اثبات مىنمايد غفلت نمودهاند. حقيقت آن است كه استناد به يك آيه از قرآن كريم بايد با توجّه به ساير
آيات آن انجام شود تا كار به برداشتهاى متعارض و نادرست نيانجامد.
ناگفته نماند كه روايات فراوانى نيز در تأييد عصمت پيامبران، و تفسير و تأويل آيات نكوهش وارد