169ترديدى نيست كه امام حسين (ع) شخصيت والا و مقدّسى از عترت پيامبر (ص) است كه در راه اصلاح امّت و احياى سنّت جدّ خويش قيام فرمود و در سرزمين پرخاطرۀ كربلا به همراه گروهى از فرزندان و ياران شايستۀ خويش به شهادت رسيد. اين معنا مورد اتّفاق نظر شيعه و اهل سنّت است و تقريباً همۀ مذاهب اسلامى در بزرگداشت
شخصيت نورانى آن حضرت همداستانند.
بنا بر پارهاى روايات كه در منابع روايى شيعه و اهل سنت به چشم مىخورد، جبرئيل(ع) پيامبر اكرم(ص) را از شهادت غمبار فرزند پاكش خبر داد، و ضمن نشان دادن سرزمين كربلا به آن حضرت، مقدارى از تربت آن را به پيامبر (ص) اعطا نمود كه همسر آن حضرت امّسلمه آن را در گوشۀ جامۀ خويش نگاه مىداشت.
اين مضمون را راويان بزرگ اهل سنّت چون احمد بن حنبل، 1ابو يعلى موصلى (د.307ق)، 2
طبرانى (د.360ق)، 3 ابن حبان (د.374ق)، 4 هيثمى 5 و بسيارى ديگر روايت كردهاند.
شيعه نيز نظر به همين روايات فراوان، و با توجّه به روايات متواتر اهل بيت(عليهم السلام)، تربت پاك امام حسين(ع)