137
بخش دوم، ديدگاههاى فرعى
1. مسألۀ تقيه
يكى از مسائل مهمّى كه سخت مورد انتقاد اهل سنّت قرار گرفته، ديدگاه شيعه دربارۀ تقيه است.
به نظر مىرسد كه موضعگيرى اهل سنّت در اين باره تا اندازهاى عجولانه، و به خاطر عدم درك صحيح از حقيقت ديدگاه شيعه بوده است. زيرا تقيه به معنايى كه شيعه مىشناسد مبتنى بر نصوص قرآن كريم و سنّت پيامبر اكرم (ص) ، و مطابق با همۀ اصول عقلايى و طبيعت بشرى است.
عقل و طبيعت اقتضا مىكند كه انسان خويش را از خطراتى كه جان و دارايى او را تهديد مىنمايد حفظ كند و خود را بيهوده و بىحاصل در معرض نابودى قرار ندهد.
اين احساس قابل دركى است كه خداوند حكيم براى بقاى نوع انسان در فطرت او به وديعه نهاده است، و انكار آن چيزى جز لجاجت و گستاخى نيست.
بر اين اساس، شيعه بر آن است كه اصل اوّلى درمورد عقايد حق و ديدگاههاى درست اظهار آنها براى ديگران و انتقالشان به مردم است تا همگان با