134مرتكب اين گناه بزرگ نشده، و زبان به دشنام برخى صحابه نيالوده است.
امّا بايد توجّه داشت كه چنين كارى جز در ميان برخى عوام شيعه واقع نشده، و توسّط هيچ يك از پيشوايان و عالمان مذهب تأييد نگرديده است.
بىانصافى خواهد بود اگر اين كار را به شيعه نسبت دهيم و اين مذهب اصيل اسلامى را به دشنام صحابه متّهم نماييم.
آنچه شيعه بدان باور دارد عدم عدالت مطلق صحابه و اين واقعيت تاريخى است كه همۀ كسانى كه با پيامبر(ص) ديدار، و تظاهر به اسلام كردند واقعاً مسلمان و مخلص نبودند. بلكه در ميان آنان منافقينى نيز وجود داشتند كه در زمان پيامبر(ص) يا پس از آن حضرت دشمنى خود با اسلام را آشكار نمودند.
آيات قرآنى اين واقعيت تاريخى را مورد تأييد قرار داده، و از وجود پارهاى دو رويىها و كژانديشىها در ميان اصحاب پيامبر(ص) خبر داده، و برخى از آنان را شايستۀ لعن دانسته است.
شيعه با توجّه به همين آيات و با توجّه به احاديث فراوانى كه به برخى از آنها اشاره شد، بر اين موضع پاى مىفشارد كه نمىتوان همۀ صحابه را شايستۀ ستايش و غير قابل انتقاد پنداشت.
در حديث مشهورى وارد شده است كه پيامبر اكرم(ص) فرمود: «من پيشاهنگ شما به سوى حوض