133نفرين و دور كردن از خير آمده است. ¹

اهل سنّت شيعيان را به سبّ و لعن صحابه متّهم مى‌نمايند و اين را يكى از بزرگترين شعائر و نشانه‌هاى تشيع مى‌پندارند! امّا جاى هيچ ترديدى نيست كه سبّ به معناى دشنام در مذهب شيعه جايى ندارد، و شيعيان به هيچ روى دشنام دهنده نيستند.

خداوند(تبارك و تعالى) حتى از دشنام دادن به كافران نهى نموده و فرموده است: «كسانى كه غير خدا را مى‌خوانند دشنام ندهيد تا مبادا آنان از روى دشمنى و بدون علم خداوند را دشنام دهند». ²

اهل بيت(عليهم السلام) نيز دشنام دادن را يكى از گناهان بزرگ برشمرده‌اند و روشن است كه پيروان آنان از چنين گناه بزرگى آن هم نسبت به صحابۀ پيامبر (ص) پاك و پيراسته‌اند.

على(ع) در جنگ صفّين آن دسته از شيعيان را

كه به شاميان دشنام مى‌دادند بازداشت و فرمود: «من دوست نمى‌دارم كه شما دشنام دهنده باشيد، اگر اعمال آنان را وصف و حال‌شان را ياد كنيد سخنى درست‌تر و عذرى پذيرفته‌تر خواهد بود». ³

البته اين بدان معنا نيست كه احدى از شيعيان