130اهل سنّت با استناد به اطلاق آياتى كه صحابۀ پيامبر(ص) را مورد ستايش قرار داده است همۀ آنان را بدون استثناء عادل و قابل پيروى مىشمارند.
در برابر، شيعه بر آن است كه آيات مذكور فاقد اطلاق، و مقيد به قيدهاى فراوان در آيات مختلف قرآنى هستند.
به نظر مىرسد كه اهل سنّت در استناد خود به آيات ستايش صحابه، از آيات ديگرى كه به نكوهش برخى از آنان پرداخته است غفلت يا تغافل كردهاند.
اعتقاد به عدالت عموم صحابه را بايد از عجيبترين عقايد اهل سنّت برشمرد. آنچه بر شگفتى اين باور مىافزايد اختلافات جدّى و نزاعهاى خونين ميان صحابه پس از درگذشت پيامبر(ص) است.
از نظر تاريخى مسلّم است كه صحابه پس از پيامبر(ص) به گروههاى مختلفى تقسيم شدند كه هر يك ضمن پيروى از مبانى و ديدگاههاى خاصّ خود با ساير گروهها به نزاع و درگيرى پرداختند. اختلافات جدّى در سقيفة بنىساعده، جنگهاى ردّه در زمان ابوبكر، اختلاف نظرهاى فراوان عمر با ديگر صحابه، شورش عليه خليفۀ سوم عثمان و قتل او، تبعيد صحابى برجسته ابوذر غفارى و سرانجام سه جنگ بزرگ جمل، صفّين و نهروان در زمان على (ع) ازجمله مسائلى هستند كه به هيچ روى با مبناى اهل سنّت قابل توجيه نيستند.