129اين حديث كه از شيوايى و صراحت خاصّى برخوردار است و احاديث فراوان ديگرى كه بر اين مضمون پاى مىفشارند، ما را به اين نكته رهنمون مىشوند كه تشيع حقيقى از دو عنصر بنيادين تشكيل شده و آن دو همانا «اعتقاد نظرى» به اهل بيت(عليهم السلام) و «اطاعت عملى» از آنان است.
از اين رو، شايسته به نظر مىرسد كه «معتقدان» به ولايت اهل بيت(عليهم السلام) و كسانى كه «محبّت» آن پيشوايان الهى را در دل مىيابند، راه «عمل» به رهنمودهاى آنان را در پيش گيرند و به پشتوانۀ «عقيده» از زير بار «عمل» شانه خالى نكنند و مسئوليت سنگين شيعه بودن و التزام به
لوازم آن را درك نمايند و با سستى و كوتاهى خود در رعايت احكام اسلامى بهانه به دست مخالفان مذهب اهلالبيت(عليهم السلام) ندهند.
2. عدم اعتقاد به عدالت عموم صحابه
يكى از مهمترين ديدگاههاى قابل انتقاد اهل سنّت اعتقاد به عدالت همۀ صحابه است.
منظور از «عدالت» حالتى معنوى است كه فرد داراى آن را مورد اعتماد و روايت او را قابل پذيرش مىگرداند، و منظور از «صحابه» همۀ كسانى هستند كه هر يك پس از پذيرش اسلام به نوعى اندك يا بسيار رسول خدا (ص) را ديدار كرده و از آن حضرت حديث شنيده باشد.