102

مهدويت در قرآن

چنان‌چه گفتيم، باور به مهدويت پيش از هر چيز مبتنى بر بشارت‌هاى لطيف قرآنى است كه در آيات متعدّدى نمود يافته است. در اين‌جا به برخى از اين آيات اشاره مى‌كنيم:

الف - ( هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدىٰ وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ ). ¹

يعنى: «خداوند كسى است كه رسول خويش را با هدايت و آيين حق فرستاد تا آن را بر همۀ اديان

پيروز گرداند هر چند مشركان خوش ندارند».

در اين آيۀ شريفه خداوند از ارادۀ حتمى خويش براى پيروزى اسلام بر همۀ اديان پرده برمى‌دارد؛ اراده‌اى كه بنابر روايات و گفتار مفسّران به دست باكفايت مهدى(ع) محقّق خواهد شد.

ب - ( وَ لَقَدْ كَتَبْنٰا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهٰا عِبٰادِيَ الصّٰالِحُونَ ). ²

يعنى: «بعد از تورات در زبور نوشتيم كه همانا