101
6. نصوص امامت امام مهدي(ع) و نگرشى به مسألۀ مهدويت
پيش از هرچيز بايدتوجّهداشت كه اعتقاد به ظهور مصلح جهانى و پيشواى عدالتگستر از مختصّات مذهب شيعه و دين اسلام نبوده، و همۀ اديان الهى و مكاتب بشرى را فى الجمله فراگرفته است. بلكه چه بسا ردّ پاى چنين باورى را در ميان اقوام بدوى و بوميان سرزمينهاى دورافتاده نيز بتوان شناسايى كرد.
از اين رو، دور نيست كه بگوييم چنين اعتقادى ريشه در فطرت بشرى داشته، و از كنه كمالجويى انسان سرچشمه گرفته است.
در رابطه با اين باور ميان مسلمانان بايد گفت كه اعتقاد به ظهور مردى از نسل رسول خدا(ص) كهزمين را از عدالت لبريز گرداند از باورهاى مشترك مذاهب اسلامى است. اين باور مشترك ريشه در بشارتهاى لطيف قرآنى و روايات متواتر نبوى داشته، و همواره نويد بخش مؤمنان، اميد بخش مستضعفان و الهامبخش مبارزان و مجاهدان امّت بوده است.
بىترديد نقش اين باور در زنده ماندن حسّ نارضايتى از وضع موجود براى تعالى و حركت به سوى وضع مطلوب بسيار اساسى و ارزشمند است.
ما به اين مقوله از زاويۀ قرآن و سنّت مىنگريم، و به ويژه احاديث اهل سنّت را در اين باره بررسى مىكنيم، و سپس به پارهاى شبهات پاسخ مىدهيم: