159عثمانيان سابقه داشته و نه پيش از آن؛ زيرا تعميرات او سراسر مسجد، جز حجرۀ شريف نبوى و محرابهاى سهگانه و منبر ومنارۀ اصلى را در بر گرفت.
عمران مسجد دوازده سال؛ يعنى از 1265 - 1277 ه . \1848 - 1861 م .
مدت گرفت. در سبب عمارت، برزنجى 1 چنين گويد كه: در سال 1263 ه .
چهارصد سال از عمارت سلطان قايتباى در مسجد شريف نبوى گذشته بود.
بنابراين در برخى از سقفها و ستونها خرابى افتاده بود و نياز به تعمير و تجديد داشتند. اين امر سبب شدكه شيخالحرم داودپاشا و اعيان مدينۀمنوّره نامهاى به سلطان عبدالمجيد بنويسند و در آن از شكستها و شكافهايى كه در ديوارها و گنبدها پديد آمده و احتمال خطر سقوط مىرفت شرح مفصلى دادند.
از سوى سلطان در اجابت شيخالحرم و اعيان مدينۀ منوره به سال 1263 ه . مقرر شد كه يكى از رجال دولتى با يكى از مهندسان متخصص براى تفحص در امر مسجد به مدينه آيند. ورود اين هيأت در سال 1265 ه .
بود. اينان صحت ادعا را تصديق كردند و به انجام آن مهم همت گماردند. قضا را در همان سال يكى از گنبدهاى مسجد بر سر گروهى از زوار رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله هنگام زيارت فرو ريخت و سبب مرگشان شد. 2
اينان پس از مشاهدۀ وضع مسجد به آستانه (استانبول) بازگشتند و سلطان عبدالمجيد را از ضرورت عمارت و تجديد بنا در مسجد شريف نبوى آگاه نمودند وگفتند تأخير، بيش ازاين روا نيست. سلطان فرمان عمارت مسجد را صادر كرد.
سلطان عبدالمجيد دوست داشت كه مسجد شريف نبوى از حيث معمارى مانند مساجد استانبول شود كه به فخامت بنا و بلندى گنبدها كه بر