231كربلا آوردند و در حرم امام عليه السلام به خاك سپردند. 1شيخ ابراهيم بن على بن حسين بن محمد بن صالح عاملى كفعمى، يگانۀ روزگار، سرآمد دوران خود و صاحب آثارى در علم و ادب كه از جايگاه بلند او خبر مىدهد. به سال 905 ه . ق. در گذشت و در حرم امام حسين عليه السلام به خاك سپرده شد. 2سيّد حسين بن مساعد بن حسن بن مخزوم از آلعيسى حسينى. يكى از بزرگان اهل فضل است. نام و نسبش در كتاب «عمدة الطالب» كه خود نسخهاى از آن به خط خويش تهيّه كرده و اين كار را در 25 ربيعالثانى سال 893ه . ق. به پايان رسانده، آمده است. به سال 910ه . ق. درگذشت و در حرم امام حسين عليه السلام به خاك سپرده شد. 3شيخ شمس الدين بن شجاع قاضى حائرى اسدى از نامورترين شاگردان شهيد ثانى است. پيش از سال 963 ه . ق. عهدهدار توليت حرم امام عليه السلام شد و تا سال 990ه . ق. در اين سمت بود. ضامن بن شدقم دربارۀ او چنين آورده است:
«علامه شمس الدين قاضى حائرى از راويان ثقه نزد اماميه است. از او نقل حديث مىشود. در كربلا در گذشت و تاريخ دقيق درگذشت او روشن نيست.» 4محمد بن سليمان ملقب به «فضولى بغدادى»، نامورترين شاعر ترك، به سال 963 ه . ق. به طاعون درگذشت و در مقبره دده در تكيۀ بكتاشيه در جنوب صحن حرم امام حسين عليه السلام در سمت باب القبله به خاك سپرده شد. 5فضلى بن فضولى بغدادى كه به سان پدرش شاعر و صوفى بود. در سال 978ه . ق.
زنده بود و از رجال سدۀ دهم است. اشعارى به زبان تركى و زبان عربى دارد. در كربلا درگذشته و در جوار آرامگاه پدرش در مقبرۀ دده دفن شده است. تاريخ دقيق درگذشت او روشن نيست. 6