1) - «آن را مى‌ستايم كه اين سقاخانه را ساخت و براى رهگذران آبخورگاهى آراست.او كسى نيست مگر احمد آن پيشواى بزرگوار كه نسل در پى نسل، او را سپاس گويند.او در روز عاشورا مرقد امامى را زيارت كرد كه فرزند ساقى كوثر و چه نكو فرزندى است.كسى كه مادرش پارۀ تن پيامبر است و در دو سراى او را همانند نيست.و جدّش جان جهان هستى است كه جبريل روح‌الأمين به ديدار او شرف يافته است.زايران حاضر، گروه گروه به مرقد او مى‌آيند و آن‌جا پناه مى‌جويند.آن نيكوكار حوضى از شكر براى اين زايران فراهم نهاد كه آب آن به طعم كافور و زنجبيل است.حوضى است كه خود كوثر است و به سان ريزش اشكهاى من در جوشش است.اما آن آب گوارايى شيرين است و اين سرشك آبى است شور و بدطعم كه نتوان خورد.اين سرشك را اندوه و انديشه‌ام از جانم برآورده و ناله و فريادم از ديدگانم سرازير ساخته است.آن حوض آب گوارا، گويا چشمۀ آب حيات است كه خضر پس از ساليانى دراز بدان دست يافته است.آبى است گوارا كه حكايت شفا باز مى‌گويد و چنين نيز هست كه بيماران شفا يافته‌اند.چه بسيار كسانى كه بدان آبخورگاه درمى‌آيند و از آن بيرون مى‌آيند، در حالى كه عطش و تشنگى آنان فرو نشسته است.به سان شهدى است در ميان صحن، خوش‌طعم است و به تمامى بلكه هر قطرۀ آن نيل است.آن آب شيرين بر هر گلويى كه تر كرده نشسته است و خبر وصف آن در رى و اردبيل گسترده است.آن مرد براى اين آب وقفى معين ساخت و در اين كار مزد و پاداش فراوان از آنِ خود ساخت.چون تاريخ آن نگاشته شده به تواضع احساس شرم كرد: حوض كوثر و سلسبيل روزى او باد!»گفتنى است كه «للأحمد الحوض مع السلسبيل» ماده تاريخ است كه به حساب ابجد با 1261 برابرى مى‌كند