163مقبرهاى ديگر است كه درِ آن به صحن گشوده مىشود و مرحوم شهيد مهدى حاج عبدالصراف در آنجا دفن شده و قبر مرحوم شيخ مظهر حاج صكب رييس عشيرۀ سعيد نيز آنجاست.
گفتنى است رواقهاى چهارگانۀ حرم امام عليه السلام به نشستن زنان اختصاص دارد و ورود و خروج مردم به حرم نيز از همين رواقهاست. بر در هر رواق كفشداريى وجود دارد كه عراقىها آن را «كشوانيه» و جمع آن را «كشوانيات» نامند. در برخى از اين كفشدارىها آيۀ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوٰادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً 1 نوشته شده است.
ايوان طلا
اين ايوان كه از ضلع جنوبى حرم مُشرف بر صحن است، داراى سقفى است بلند كه خود داراى سه بخش است: بخش ميانى با ارتفاع بيشتر و دو بخش جانبى با ارتفاع كمتر.
طول ستونهاى بخش ميانى به 13 متر و طول ستونهاى دو بخش جانبى به 9 متر مىرسد.
اين ستونها تا زمانى نه چندان دور، از چوبهايى بود كه در سال 1330ه .ق. از جنگلهاى هند آورده بودند، اما چون اين ستونهاى چوبى رو به خرابى نهاده و رطوبت و موريانه استقامت آنها را كم كرده بود، يكى از نيكوكاران ايرانى به نام محسن قنبر رحيمى اين ستونها را با ستونهايى از سنگ يكپارچه جايگزين كرد.
ايوان مستطيل شكل است و طول آن به 36 متر و عرض قسمت ميانى آن نيز به 10 متر مىرسد.
قسمت زير ايوان با نردههاى فلزيى كه ميان ستونها قرار گرفته، از صحن جدا شده و مردم از دو سمت كنار ايوان به درون حرم شدآمد مىكنند. ديوارهاى اين ايوان با طلاى ناب روكش شده و قسمتهاى فوقانى ديوارها با كاشىهايى كه به شكلى بديع و چشمنواز در كنار هم چيده شدهاند و سرانجام ديگر جايهاى ديوارها با كاشىهاى داراى نقش و نگار آذين شده است.