321و سپس در دوران محاصره از آن استفاده مى‌كردند. 1
گاهى از اوقات نيز ابوالعاص بن ربيع شترى كه بار گندم و خرما داشت تا دهانه شِعْب آورد و آن را به داخل درّه هدايت مى‌كرد تا بنى‌هاشم از آن استفاده نمايند و تا حدودى از گرسنگى رهايى يابند. 2
نام حكيم بن حِزٰام نيز در شمار كسانى‌كه آذوقه به شِعْب مى‌فرستادند ذكر گرديده است، ليكن در صورت صحّت، از آنجاكه وى از محتكران زمان پيامبر ص - بوده و از كسانى است كه رسول خدا - ص - هديه وى را نپذيرفته‌اند، شايد بتوان گفت انگيزۀ او منافع مادى بوده است. 3
يعقوبى (م 293 ه . ق.) در اين زمينه مى‌نويسد: قريش شش سال پس از بعثت، رسول خدا را با خاندانش از بنى‌هاشم و بنى‌مطلب بن عبد مناف در دره‌اى كه به آن «شِعْبِ بن هاشم» گفته مى‌شد محصور ساختند و رسول اكرم با همۀ بنى‌هاشم و بنى مطلب سه سال در شِعْبِ ماندند تا آن كه رسول خدا و نيز ابوطالب و خديجه تمام دارايى خود را از دست دادند و به سختى و نادارى گرفتار آمدند. سپس جبرئيل بر رسول خدا فرود آمد و گفت: خدا موريانه را بر صحيفۀ قريش فرستاده تا هر چه بى‌مهرى و ستمگرى در آن بود بجز جاهايى را كه نام خدا بر آن نوشته شده، خورده است. 4
وضعيت غم‌انگيز رسول خدا - ص - و همراهانشان در شِعْب، افرادى چون هشام بن عمرو را تحت تأثير قرار داد و آنها را براى شكستن حلقۀ