915ضمن اين كه اثر بيشتر در آمادگى دگرگونى را ايجاد مىنمايد، پيامد دل كندن از زرق و برق دنيا و فريب نخوردن مظاهر آن را به همراه دارد. مگر ما در بندگى خداوند به دنبال چه هستيم؟! آيا غير از اخلاص در عبوديت و تقرب الهى را مىطلبيم؟ بدون ترديد راه رسيدن به اين هدف همان است كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: پس اصرار و التزام به مطلق زيارت نه تنها موجب شرك نيست كه حتى شركزدايى مىكند و انسان را مىسازد و تربيت مىنمايد.
2. يادآورى مرگ
اثر روحى و روانى ديگر زيارت اين است كه انسان را به ياد مرگ مىاندازد.
گرفتارىهاى دنيا، مشغلههاى فراوان و... گاهى به حدى پيشرفت مىكند كه انسان سالها از آن دور مانده و باورش نمىشود كه ممكن است روزى مرگ به سراغ او هم بيايد. انسان غافل در عالم خواب و خيال خويش خوش است و سرمست از بادۀ عيش و نوش، به خود مىبالد و به مظاهر چند روزۀ دنيا مباهات مىكند.
پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد: سراغ زيارتگاهها و آثار مردگان برويد، شايد تكانى بخوريد و از توهمات ذهنى خود رهايى يافته كمى متنبه شويد. زيارتِ بيماران، و مخصوصاً ديار مردگان، انسان را متوجه مرگ مىكند و اين كه او بايد روزى با دنياى خيالى خود وداع كند.
اميرالمؤمنين عليه السلام وقتى كه با لشكريان خود از جنگ صفين بر مىگشت، در حالى كه لشكرش شكست خورده بود و سخت دچار بحران روحى گرديده بود، پشت دروازۀ كوفه رسيدند، نزديك قبرستان ايستاده با مردگان سخن گفت تا زندهها و اطرافيان او متوجه عالم غير مادى شوند و بفهمند كه اين دنيا عمر بس كوتاهى خواهد داشت.
سخنان امام عليه السلام به حدى شورانگيز و تأثيرگذار است كه هر وقت انسان مىخواند به خود مىلرزد و در فكر فرو مىرود. فرمود: «
يَا أَهْلَ الدِّيَارِ الْمُوحِشَةِ وَ الْمَحَالِّ الْمُقْفِرَةِ وَ الْقُبُورِ الْمُظْلِمَةِ يَا أَهْلَ التُّرْبَةِ يَا أَهْلَ الْغُرْبَةِ يَا أَهْلَ الْوَحْدَةِ يَا أَهْلَ الْوَحْشَةِ أَنْتُمْ لَنَا فَرَطٌ سَابِقٌ وَ نَحْنُ لَكُمْ تَبَعٌ لَاحِقٌ أَمَّا الدُّورُ فَقَدْ سُكِنَتْ وَ أَمَّا الْأَزْوَاجُ فَقَدْ نُكِحَتْ وَ أَمَّا الْأَمْوَالُ فَقَدْ قُسِمَتْ هَذَا