914محيط فاميلى قرار مىگيرد بسيارى از مشكلات و گرفتارىهاى خود را از ياد مىبرد، حالت نشاط و سرور به او دست مىدهد. ديدن يك دوست به ميزان زيادى روى روحيۀ طرفين اثر مىكند، بلافاصله شكوفه خنده را بر لب مىنشاند. چرا بايد ناسنجيده و بدون تأمل اين مواهب الهى را از بندگان خدا گرفت و گفت فقط انسان مجاز است براى سه مسجد بار سفر ببندد لاغير؟!
وقتى انسان بار سفر مىبندد و به زيارت عتبات مىرود، با ديدن آن فضاى سرشار از معنويت، بيشتر خود را در جوار رحمت و مغفرت الهى احساس مىكند و مىانديشد كه بعد مكانى از بين رفته، معرفت الهى حس مىشود و او واقعاً در محضر حضرت رب است. با اين كه انسان هميشه در محضر خدا مىباشد ولى غفلت باعث مىشود كه اين حالت را همه جا نداشته باشد، اما مشاهد مشرفه و قبور صالحان حجابها را كنار مىزند و انسان را متنبه مىسازد و در فضاى معنويت غرق مىگرداند.
لذا نابترين اشكها آنجا از ديدگان سرازير مىگردد، دلها شستوشو مىيابد، اميدها به مغفرت خدا زيادتر گرديده و دعاها خالصانهتر مىشود. شايد به همين خاطر است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد: «
كنت نهيتكم عن زيارة القبور فزوروها فإنّها تزهد فى الدنيا و تذكّر الآخرة »؛ 1 من قبلاً شما را از زيارت قبور منع كردم پس به زيارت آنها برويد، چون زيارت اهل قبور زهد در دنيا و يادآورى آخرت را در پى دارد. اين دو عنصر اثر اساسى در تربيت و سازندگى انسان خواهد داشت و راه بندگى را به سوى حضرت رب هموارتر مىكند.
و نيز فرمود: «
...فإنّها ترقّ القلوب و تدمع العين و تذكّر الآخرة »؛ 2 در زيارت نرمى دل، گريستن چشم و يادآورى آخرت است. انسان با دل شكسته آمادگى براى اخلاص پيدا مىكند، با چشم جوشان از اشك، موفق به طهارت باطنى مىگردد و ياد آخرت