900در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله تفقهى در دين صورت گرفته باشد باز دليلى بر سامان يافتن معرفت احكام الهى نيست، فقط نمايه‌اى از تفقه در دين خواهد بود. بنابراين اختلاف نظرهايى كه ميان فقهاى اسلام پيش آمده، مربوط به قرن‌ها بعد از نزول قرآن و سيرۀ پيامبر صلى الله عليه و آله است. حال چرا چنين اختلافات عميقى و موضع‌گيرى‌هايى ميان انديشمندان علوم اسلامى پيش آمده، سؤالى است كه پاسخ آن در طى تدوين اين نوشتار مورد اشاره قرار خواهد گرفت.

اما آنچه كه بايد اين جا به آن پرداخته شود اين است كه قرآن كريم مى‌فرمايد: «وَ مٰا آتٰاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مٰا نَهٰاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»؛ ¹ آنچه رسول خدا براى شما آورده بگيريد (و اجرا كنيد)، و از آنچه نهى كرده خوددارى نماييد. از جمله چيزهايى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله براى امت خود قرار داده، جواز زيارت اهل قبور است. ما در منابعى كه به آن اشاره خواهيم كرد، مى‌بينيم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله اول اين عمل را نهى نمود، اما بعداً امر فرموده است. و اين جمله رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله كه فرمود: «

كنت نهيتكم عن زيارة القبور فزوروها» ² در تمام منابع و صحاح ستۀ اهل سنت نقل شده و اسناد آن هم مورد نقد واقع نشده است. اين مى‌رساند كه همۀ آنها اين روايت را پذيرفته‌اند، با اين كه همين روايت سبب اختلاف نظر فقهاى اهل سنت از لحاظ قايل شدن به وجوب، حرمت و اباحۀ حكم زيارت شده است.

قرآن كريم مى‌فرمايد: «لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كٰانَ يَرْجُوا اللّٰهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ»؛ ³ مسلماً براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نيكويى بود، براى آنها كه اميد به رحمت خدا و روز رستاخيز دارند. از آن‌جا كه قرآن و سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله