886 ب) آداب مربوط به احترام عملى

1. ترك كلام بيهوده، مخاصمه و مجادله در طول مسير.

اولين و مهم‌ترين گام در راستاى زيارتِ هدايتگران واقعى و مطهر انسان‌ها، بنا بر دستور صريح قرآن كريم، كناره‌گيرى از همۀ اقسام معاصى و گناهان است كه در اين ميان نسبت به ترك جدال و مشاجرۀ لفظى كه نمايانگر سوء ادب بيشترى نسبت به ديگران است، تأكيد فراوان‌ترى شده است.

2. بوسيدن عتبۀ عاليه و آستانۀ مباركه.

3. بجاى آوردن سجدۀ شكر براى خداوند، جهت دستيابى به نعمت ارزشمند زيارت.

4. مقدم داشتن پاى راست در وقت دخول و مؤخر داشتن آن در وقت بيرون آمدن، پس از اخذ اذن دخول.

5. نزديك شدن به ضريح مقدس و لمس كردن آن به جسم و جان در صورت عدم ايجاد مزاحمت براى ديگران و عدم تماس با بانوان.

6. استدبار به قبله و استقبال به قبر منور مزور.

7. ايستادن در وقت خواندن زيارت (در صورت عدم ضعف و مشكل جسمانى).

8. گفتن تكبير پيش از قرائت زيارت (ظاهراً حكمت آن جلوگيرى از بروز حالت مبالغه يا غفلت از عظمت حق تعالى است). ¹

9. بلند نكردن صدا به هنگام خواندن زيارت.

10. وداع كردن با حضرات عليهم السلام در وقت خروج و عدم استدبار به ضريح مقدس ايشان.

11. قصد مراجعت مجدد به حرم مطهر و بازگشت به زيارت تا زمان اقامت در مشهد شريف.