744به عنوان يك ارزش محسوب شده و بر انجام آنها تأكيد مىشود. در بحث زيارت فرد با حضور در مكان مشخصى نسبت به صاحب آن مكان يا خود مكان كه تشخص يافته، عرض ارادت نموده و به طرح مسايل و مشكلات خود و اجتماع با پروردگار مىپردازد و در آن مكان مقدس با واسطه قرار دادن آن صاحب شأن و منزلت، آرزوهاى خود را تعقيب مىكند. زاير در حين زيارت با نزديك كردن خود به پروردگار، احساس آرامش درونى كرده و تخليۀ هيجانى انجام مىدهد. اين امر نيز نهايتاً به سلامت روانى فرد كمك مىكند. 1 پارگامنت و ماتون(1992) نيز دريافتند كه انجام اعمال دينى، مثل زيارت و عبادت باعث كاهش عصبانيت و اضطراب مىگردد.
ونيس و ونيتراب(1995) در پژوهشى بر روى 400 آزمودنى به اين نتيجه رسيدند كه شركت افراد در مراسم دينى از قبيل زيارت و عبادت، با كاهش اختلالات روانىِ شركتكنندگان نسبت به ساير افراد همراه است. 2
پژوهشگرى ديگر نيز به نام موريس(1983) با انجام پژوهشى اثر زيارت دينى را روى افسردگى و اضطراب بر 124 بيمار جسمى مطالعه كرد و دريافت كه علائم مثبت بيمارى آنها بعد از انجام زيارت كاهش معنادارى يافته و اين كاهش حداقل تا 10 ماه بعد از برگشتن از زيارت ادامه دارد.
پهلوانى و دولتشاهى (1379) در پژوهشى به بررسى نقش زيارت دينى در سلامت روانى افراد پرداخته و دريافتههاى خود همبستگى خطى مثبت بين زيارت دينى و سلامت روانى گزارش كردند.
اين دو پژوهشگر، پرسشنامۀ سلامت عمومى QHG كه شامل وضعيت جسمانى، ميزان اضطراب، ميزان افسردگى و كنشهاى اجتماعى است، بر روى دو