745گروه 35 نفرى كه شامل گروه آزمايشى افرادى كه عازم سفر خانۀ خدا بودند و گروه كنترل كه سفر سياحتى و تفريحى به كشورهاى تركيه و دبى را داشتند، اجرا كردند و به نتايجى دست يافتند.
روش اجرايى آزمون وى به اين صورت بود كه پرسشنامه QHG به صورت tseter-tset قبل از اعزام به مسافرت زيارتى، تفريحى و بعد از بازگشت از سفر اجرا و نتايج تجزيه و تحليل دادهها با استفاده از روش آمارى tset-t نشان داد. كه دو گروه از لحاظ سلامت روانى با همديگر متفاوت بودند. افراد گروه زيارتى به طور معنادارى در مقايسه با افراد گروه سياحتى در مرحلۀ قبل از عزيمت به سفر از سلامت روانى بالاترى برخوردار بودند. با توجه به پيشينۀ تحقيقاتى موضوع كه در آن شواهد بسيارى از وجود رابطۀ خطى مثبت بين ديندارى و بهداشت روانى ارائه شده بود، در مىيابيم كه افراد گروه زيارتى عازم بيت اللّٰه الحرام از ميزان ديندارى بالاترى برخوردار بودهاند. و مىتوان نتيجه گرفت كه سلامت روانى بالاى گروه زيارتى به احتمال زياد به نقش باورهاى دينى آنها نسبت به گروه سياحتى مربوط مىشود، يافتههاى اين پژوهشگران نشان داد كه تفاوت موجود بين گروه زيارتى و سياحتى در سلامت روانى بعد از بازگشت از سفر نيز وجود داشته و زايران خانۀ خدا سلامت روانى بهترى داشتهاند. نتايج اين پژوهش نشان داد كه زيارت باعث بهبود سلامت روانى افراد شده و اين يافته با نتايج يافتههاى موريس (1983)، سن و ونيتراب(1995) نيز همخوانى دارد. يعنى زيارت اماكن مقدسه و شخصيتهاى معنوى باعث كاهش اضطراب و افسردگى و افزايش سلامت روانى و بهبود عملكرد اجتماعى افراد شده است.
بر اساس يافتههاى اين پژوهش، به جز علايم جسمانى، زيارت در كاهش اضطراب، افسردگى و سازگارى اجتماعى تأثير مثبتى داشته است. يعنى زيارت دينى باعث بهبود علايم افسردگى، اضطراب و سازگارى اجتماعى افراد شده است.