659 شَقِيًّا»؛ ¹ خدا رحمت كند بنده‌اى را كه بر دعا اصرار مى‌ورزد. به اجابت برسد يا نرسد.

سپس اين آيه را تلاوت فرمود: من خداى يكتا را مى‌خوانم و اميدوارم كه مرا از درگاه لطفش محروم نگرداند.

و نيز امام باقر عليه السلام فرمود: «

لا يلحّ عبداً مؤمن على اللّٰه فى حاجته إلّاقضاها له »؛ هر بندۀ مؤمنى كه در دعا اصرار ورزد، خداوند حاجتش را بر آورده سازد.

ابن فهد در ادامه مى‌نويسد: شخص عاقل بسيار دعا مى‌كند و اصلاً دعايش را قطع نمى‌كند، به چند جهت: ²

1. به خاطر فضيلتى كه دعا دارد كه از آن تعبير به مغز عبادت شده است.

2. برخوردارى از امتياز دعا قبل از بلا، چه بسا بلايى مقدّر باشد و با دعا رفع شود.

3. وقتى زياد دعا كنى صدايت نزد آسمان‌ها شناخته مى‌شود و چون به هنگام احتياج دعا كنى ردّ نخواهد شد.

4. برخوردارى از دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: «

رحم اللّٰه عبداً طلب من اللّٰه ». ³

5. اگر صداى تو محبوب پروردگار باشد، كارى را انجام داده‌اى كه خدا دوست دارد و اگر محبوب هم نباشد خداوند كريم و رحيم است، چه بسا به خاطر تكرار دعا به تو رحم كند، چگونه اين‌طور نباشد كه هر شب منادى پروردگار ندا مى‌كند: آيا كسى هست كه دعا كند و اجابت كنم ⁴ و نمى‌بينى كه امام معصوم فرمود: هرگاه درى زياد كوبيده شود باز مى‌شود. ⁵

6. به فوز محبت الهى برسى كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «

إنّ اللّٰه يحبّ من عباده كلّ دعّاء »؛ ⁶خداوند بندۀ بسيار دعاكننده را دوست دارد.