1079زيارت و پابوسى امام رضا عليه السلام نيز از آرزوهاى مردم بوده است و همه ساله گروه بسيارى به زيارت بارگاه ملكوتى آن حضرت در مشهد طوس نايل مى‌شدند. در شهر كازرون «زن‌ها خيلى علاقه‌مند به زيارت، مخصوصاً زيارت حضرت رضا عليه السلام هستند و اين است كه به تدريج با پس‌انداز، «روارچينى» 1 خياطى و ترشى‌سازى، مخارج رفتن به زيارت آن حضرت را فراهم مى‌كنند». 2 بنابراين، سفرهاى زيارتى جداى از سفر واجب حج بود كه لازمۀ آن برخوردارى از تمكّنِ مالى فرد بود.
در سال‌هاى گذشته وصيت، پرداخت خمس و زكات، تسويه حساب، پرداخت بدهى به طلبكاران و آسودگى خاطر از مهم‌ترين اقدامات سفرهاى زيارتى، به‌ويژه حج و عتبات عاليات به شمار مى‌رفت. در دستجرد گلپايگان، زاير خانۀ خدا «ابتدا پيش يكى از آقايان (روحانيون) مى‌رود و حساب ثروت خود را مى‌كند و هر چه بدهكار باشد، مى‌دهد. سپس چند روز قبل از عزيمت، كليۀ دوستان و اقوام را مى‌بيند و از آنها عذرخواهى مى‌كند تا مبادا اگر روزى حرفى زده باشد كه آنها از دست او ناراحت شده باشند، از او بگذرند و او را حلال كنند. وى قبل از بستن بار سفر بايد وصيت كند و «وصيت نامه» بنويسد، كه اگر رفت و بازنگشت، مالش چطور بين فرزندان و زنش تقسيم شود. وقتى وصيت‌نامه را نوشت آن را به دست زنش مى‌دهد».
در زمان‌هاى قديم اهالى روستاهاى كاشان براى سفر زيارتى بارگاه امام حسين عليه السلام از الاغ و قاطر استفاده مى‌كردند. «چند روز پيش از رفتن، زاير يك نفر سواددار كامل را به خانه دعوت مى‌كرد و وصيت‌نامۀ خود را مى‌نوشت و نزد يكى از بزرگان ده مى‌گذاشت تا در صورت فوت احتمالى مطابق آن عمل كنند». 3
سفر زيارتى نزد مردمان با ايمان، همواره يادآور سفر آخرت بوده است. از اين‌رو مردم در سفرهاى زيارتى قبل از حركت از اهالى محل و روستا، از خويشان، نزديكان