1055اشعار را انشا كرد: پيوسته بود ملايك عليين

و در سنۀ 1009 بنا به نذرى كه شاه عباس كرده بود كه پياده به مشهد برود، پياده به مشهد مشرف گشت و در 28 روز آن راه طولانى را طى نمود و صاحب تاريخ عالم آرا اين اشعار را در اين باب نگاشته است: غلام شاه مردان شاه عباس

مصرع آخر، به حساب ابجد 1009 مى‌شود كه تاريخ سفر شاه عباس به مشهد مقدس است.

رويكرد پادشاهان صفوى در تشويق شاعران به منقبت‌گويى و مرثيۀ اهل بيت عليهم السلام و از سويى بى‌مهرى به شاعران مداح باعث شد كه شعر در اين دوره از محيط دربار قدم بيرون نهاد و به دست عامه افتاد و گويندگان غزلسرا و مثنوى ساز به دربار سلاطين عثمانى و بارگاه شاهان گوركانى هند روى آوردند و به تشويق آنان «سبك هندى» در شعر فارسى رسوخ يافت و در معمارى و نقاشى و ساير مظاهر فرهنگى و هنرى، سبك تازه‌اى به وجود آمد كه آن را سبك «هند و ايرانى» يا «هند و اسلامى» ناميده‌اند. ¹ در اين راستا بارگاه‌هايى نمادين از ائمۀ طاهرين عليهم السلام در هند شكل مى‌گيرد.

همزمان با احداث شهر تاريخى حيدرآباد (دكن) هند در سال 1006ق در شرق اين شهر و بالاى كوه يك رواق به نام بارگاه امام رضا عليه السلام به حكم علامه مير مؤمن استر آبادى گرگانى ساخته شده و به همين خاطر اين كوه را «كوه مبارك امام ضامن عليه السلام »