90

عراقى

عراقى (610 - 688 ه‍ .ق.) فخرالدين ابراهيم بن بزرگمهر عبدالغفار، مخلص به عراقى از عارفان و شاعران معروف قرن هفتم است. او متولد كمجان است كه امروزه به نام كميجان و از توابع اراك. در سنين جوانى به هندوستان رفت و مدتى در خدمت بهاءالدين زكريا به سلوك پرداخت. آنگاه به قونيه رفت و به مجلس شيخ صدرالدين قونيوى راه جست و به فيض مصاحبت با مولانا جلال الدين مولوى نائل آمد. مدتى نيز به مصر رفت و سرانجام رحل اقامت در دمشق افكند و همان جا نيز در گذشت عراقى در سفرى از راه دريا به قصد حج بيرون رفت و به عمان و سپس بحرين رفت و آنگاه قصد ديار روم كرد. عراقى علاوه بر ديوان شعر، مثنوى كوتاهى به نام«عشاق نامه» دارد. «المعات» نيز كتاب منثور اوست كه تحت تاثير كتاب فصوص الحكم ابن عربى نوشته است.