28
سنائى
سنائى (463 يا 473 ه .ق - 535 ه .ق) حكيم ابوالمجد مجدود بن آدم از شاعران بزرگ قرن ششم. ابتدا به دربار غزنويان راه يافت و مسعود بن ابراهيم و بهرام شاه بن مسعود را مدح كرد و پس از سفر خراسان و ملاقات با مشايخ صوفيه از دربار شاهان چشم پوشيد و عزلت اختيار كرد و سفرى به مكه كرد و به سياحت اغلب شهرها و به معاشرت با رؤساى صوفيه پرداخت و بحلقۀ ايشان در آمد. بعد از سفر مكه چندى در بلخ و سرخس و مرو و نيشابور زيست و در حدود سال 418 به غزنين بازگشت و تا پايان حيات در آنجا ماند از آثار او ديوان شعر است كه شامل قصايد و غزليات و مقطعات مىباش. ديگر: حديقه الحقيقه، سير العباد الى المعاد، طريق التحقيق، كارنامۀ بلخ و مثنويهائى به نام عشقنامه، عقل نامه... اشعار دورۀ اول شاعرى سنائى تحت تأثير سبك فرخى و مسعود سعد است و در دورۀ دوم كه سنائى در عالم عرفان وارد شد مضامين مستقل و اشعار عارفانه دارد. سنائى را مىتوان نخستين غزلسراى عارف ايرانى دانست كه افكار و اصطلاحات عرفانى را با مضامين عاشقانه آميخته است.