230
جيحون يزدى
ميرزا محمد جيحون( - 1301ه .ق.) شاعرى مديحه سراست كه همروزگار پادشاهى ناصرالدين شاه قاجار مى‌زيسته است. وى در شهر يزد به جهان آمده و بخشى از دوران حيات خويش را در آن شهر به سر برده و در آنجا تشكيل عائله داده و نيز حكام و خوانين و اعيان آن شهر را ستوده است.
از بخش ديگر زندگانى جيحون در آذربايجان و تهران و قم و اصفهان و صفحات جنوب تا سواحل خليج فارس و درياى عمان نشان مى‌جوئيم كه پيداست وجود ممدوحانى كه وى دربارۀ آنان مديحه سرايى كرده در جاى جاى كشور، او را به سير و گشت در اين نقاط ملزم مى‌ساخته است ولى بيشترين قسمت، از اين بخش زندگانى جيحون در شهر كرمان مى‌گذرد. چنانكه سالهاى آخر عمر، در آن ديار رحل اقامت مى‌افكند و هم آنجا بدرود جهان مى‌گويد.
جيحون از ظل السطان فرزند ناصرالدين شاه لقب تاج الشعرايى يافته و از اشعار او آشكار است كه حتى در پيش ممدوحان خويش، بدين لقب مفاخرت مى‌جسته است: داورا، چاكر ديهيم تو تاج الشعراست كه خجل مانده ز اعطاف برون از شمرت