169
جامى
نورالدين عبدالرحمان بن نظام الدين احمدبن محمد، بزرگترين شاعر و اديب قرن نهم هجرى است كه به سبب مولد خويش - جام - و ارادت به «شيخ احمد جام» جامى تخلص مىكرده است. وى مدتى در هرات و سمرقند به كسب علم پرداخت و سپس راه سير و سلوك در پيش گرفت و در سلك بزرگان طريقۀ نقشبندى در آمد. بيش از 50 اثر از جامى برشمردهاند و از آن جمله است: ديوان، هفت اورنگ(شامل مثنوى است كه به تقليد از خمسه نظامى نوشته شده)، نَفَحات الاُنس، لوايح، اشعة اللمعات، بهارستان. جامى در سال 817 به دنيا آمده و در سال 898 ه .ق. دار فانى را وداع گفته است.