46برده شده كه نخستين ايشان آدم و خاتم آنان سرور ما محمد بن عبداللّٰه - صلّى اللّٰه عليهم اجمعين - مىباشد. و او پيامبرى است كه براى جهانيان برانگيخته شده و بشير و نذير همۀ انسانهاى روى زمين است. او شريعتى آسان و قابل انعطاف دارد. شريعتى كامل است براى همۀ زمانها و مكانها، صالح و شايان عمل.
به عقيدۀ ما علويان، خداوند انبيا را از سهو و فراموشى و ارتكاب معاصى، اعم از عمد و يا اشتباه، قبل از نبوت و يا پس از آن، حفظ فرموده و آنان با فضيلتترين انسانهاى عصر خود بوده و در ميان ديگران، بهترين صفات را دارا بودهاند.
امامت: باور ما در مورد امامت آن است كه آن، يك منصب الهى است و خداوند سبحان روى حكمت و بنا بر مصلحت، در تأييد پيامبران و ادامۀ راه آنان، امامانى را يكى پس از ديگرى براى نگاهبانى شريعت و صيانت آن از تحريف و تغيير و تفسيرهاى خطا و مِن عندى، به آن مقام منصوب داشته و لطف الهى چنان اقتضا كرده كه امام با نصّ و تعيين صريح و با نام مشخص گردد؛ «وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ مٰا يَشٰاءُ وَ يَخْتٰارُ مٰا كٰانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ » 1؛ «پروردگار تو مىآفريند آنچه را كه بخواهد و اوست كه برمىگزيند و مردم حق گزينش در برابر او را نداشتهاند.»
امام مثل پيامبر بايد معصوم و از هر گونه اشتباه، گناه و معصيت به دور باشد تا براى مؤمنان پشتوانهاى مطمئن و در همۀ كارها و سخنان، اسوه و سرمشق قرار گيرد.