45 عدل: ما خدا را منزه و مبرا از ظلم و ستم مى‌دانيم:

«وَ لاٰ يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً» ¹؛ «پروردگار تو به احدى ستم نمى‌كند.»

و براى اثبات عدالتش جز بر اساس توانايى، تكليف نمى‌كند «لاٰ يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْساً إِلاّٰ وُسْعَهٰا». ²

و عقيده داريم كه او جز به صلاح مردم فرمان نمى‌دهد و جز از آنچه فساد و تباهى ايشان در آن است، نهى و منع صادر نمى‌كند؛ «مَنْ عَمِلَ صٰالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَسٰاءَ فَعَلَيْهٰا وَ مٰا رَبُّكَ بِظَلاّٰمٍ لِلْعَبِيدِ» ³؛ «هر كه كار پسنديده انجام دهد، براى خود كرده و هر كه عمل بد انجام دهد باز بر خود كرده و پروردگار تو ستم كننده بر بندگان نيست.»

نبوت: دربارۀ نبوت بر اين معنا باور داريم كه خداى سبحان از روى لطف و محبّت نسبت به انسانها، رسولانى را از ميان ايشان برگزيده و با معجزه‌ها و خُلق‌هاى والا، آنان را كمك فرموده و امتيازشان بخشيده است؛ «لِئَلاّٰ يَكُونَ لِلنّٰاسِ عَلَى اللّٰهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » ⁴؛ «تا پس از بعثت رسولان، براى مردم در مقابل خدا بهانه و حجّتى نباشد.»

آنان رسالت‌ها و فرمان‌هاى الهى را به مردم رسانده و انسانها را در زمينۀ صلاح و فساد زندگانى دنيوى و اخروى، ارشاد و يا هشدار داده‌اند؛ «وَ مٰا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاّٰ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ » ⁵، «ما رسولان را جز براى بشارت و هشدار، نمى‌فرستيم.»

تعداد پيامبران بسيار است و در قرآن كريم بيست و پنج تن از ايشان نام