69
خداترسى
انسان پرهيزگار در شرايط گوناگون زندگى، خود را در محضر پروردگار متعال مىبيند و خدا را شاهد و ناظر رفتار خويش مىداند. ايمان به خداوند در اعماقِ جانِ چنين فردى ريشه دوانيده است و رشته حضور الهى را هيچگاه گسسته نمىبيند. وى به هنگام خوشى و ناخوشى، سختى و سادگى، خداوند را نزديكترين ياور خود مىداند و همچون كسانى نيست كه تنها در سختىها به درگاه ربوبى روى مىآورند و پس از حل مشكل، به خدافراموشى و خودگرايى مبتلا مىشوند. او، مودّت و امنيت الهى را بر جاذبه مال و مقام ترجيح مىدهد و دار قرار را بر دار فرار نمىفروشد. پيامبر گرامى اسلام در اينباره مىفرمايد:
اِتَّقِ اللّٰهَ فِى عُسْرِكَ وَ يُسْرِكَ. 1
هنگام سختى و خوشى، خداترس باش.
خداخواهى
مردان خدا مىتوانند با رفتار پسنديده خود، ديگران را نيز با طريق قرب الهى آشنا كنند. آنان مىتوانند با سخنان دلنشين و عميق خود، وجدان خداجو و خداگراى افراد را بيدار سازند و با كردار خود، اسوه عملى ديگران باشند.
رفتار خالصانه اهل حق، اكسيرى است كه قلب بندگان را جلا مىبخشد و به محبت و مودّت خالق، رهنمون مىكند. چه زيبا است انسان به درجهاى از ايمان و يقين برسد كه ديگران با ديدن او به ياد خداوند بزرگ بيافتند. همانا